ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΕΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΕΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Δημοσίευση  Admin Την / Το Σαβ Νοε 06, 2010 3:03 pm

Ονομάζομαι Ανδρέας Ντεντόπουλος και γεννήθηκα στην Πάτρα το 1971. Εκεί μεγάλωσα σ’ ένα χωριό της Πάτρας, τον Ψαθόπυργο μέχρι και τα είκοσι επτά μου χρόνια.
Μεγάλωσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια στην οποία οι γονείς μου πάλευαν να μη μας λείψει τίποτα. Είμαι ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά της οικογένειας.
Στο σπίτι διδαχτήκαμε τα τυπολατρικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και ονομαστικές εορτές μόνο πηγαίναμε στην εκκλησία εκπληρώνοντας έτσι τα τυπικά μας καθήκοντα.
Σε ηλικία δεκατριών ετών είχα ένα συγκλονιστικό ατύχημα, στο οποίο είδα δυνατό το χέρι του Θεού για πρώτη φορά στη ζωή μου. Πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου και σε κάποιο παιχνίδι ανέβηκα σε ένα δέντρο και έπεσα από ύψος τριών μέτρων αφήνοντας το βάρος μου στο αριστερό χέρι. Το πέσιμο ήταν άσχημο με αποτέλεσμα το κόκαλο του αγκώνα να σκίσει το δέρμα και να κόψει και την κεντρική αρτηρία δημιουργώντας ακατάπαυστη αιμορραγία.
Μετά από πολλή ώρα με πήγαν οι καθηγητές στο νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας της Πάτρας. Οι γιατροί εκεί δεν μπορούσαν να μου κάνουν τίποτα παρά μόνο να μου βάλουν το χέρι στη θέση του και να πιάσουν με μια λαβίδα την αρτηρία για να σταματήσουν κάπως την αιμορραγία. Οι πόνοι ήταν φρικτοί, γιατί ό,τι μου έκαναν το έκαναν χωρίς αναισθησία. Κοιτούσα απελπισμένα τα πρόσωπα των γιατρών αλλά δεν έβλεπα καμία ελπίδα, συζητούσαν από πάνω μου πώς θα μου κόψουν το χέρι γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση. Περίμεναν τον πατέρα μου να υπογράψει για να προχωρήσουν, εκείνος όμως δε δέχτηκε και τότε πήραμε ένα ταξί και ήρθαμε στο ΚΑΤ στην Αθήνα. Απ’ το νοσοκομείο δε μας έδωσαν ούτε ασθενοφόρο, φοβούμενοι ότι στη διαδρομή θα πέθαινα και δεν ήθελαν να έχουν ευθύνη.

Όταν φτάσαμε στο ΚΑΤ είχα χάσει σχεδόν όλο το αίμα μου. Θυμάμαι ότι με έβαλαν σε ένα χειρουργικό κρεβάτι στο οποίο κρύωνα πάρα πολύ, κοιτούσα τα φώτα από πάνω μου και ξαφνικά είδα να σβήνουν αυτά και ένα άλλο δυνατότερο φως φάνηκε μπροστά μου και εκείνη την ώρα βγήκε μια αυθόρμητη φωνή από μέσα μου: «Χριστέ μου, σώσε με». Μετά το δύσκολο χειρουργείο ο Κύριος μου χάρισε το χέρι μου χωρίς κανένα ελάττωμα, εξίσου υγιές όσο το δεξί. Αυτή ήταν η πρώτη εμπειρία μου με τον Κύριο, η οποία στιγμάτισε την καρδιά μου. Πάντα ήξερα ότι ο Κύριος με είχε σώσει από το θάνατο και μου είχε χαρίσει το χέρι μου γι’ αυτό και πίστευα πως ήταν ζωντανός.
Ήθελα μεγαλώνοντας να γίνω ποδοσφαιριστής. Είχα κάποια κλίση σ’ αυτό και μέχρι είκοσι χρονών έκανα αθλητική ζωή. Μετά από κόπο και προπονήσεις κι αφού δε γινόταν τίποτα, κατάλαβα πως ακόμα και γι’ αυτό πρέπει να έχεις μέσον να σε προωθήσει και όχι μόνο ταλέντο. Απογοητεύθηκα, τα παράτησα και τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου: «Ανδρέα, θα τα γνωρίσεις όλα και μετά ας πεθάνεις».
Από εκείνη την ώρα άρχισα να καπνίζω, να βγαίνω, να ξενυχτάω και να γνωρίζω ανθρώπους της νύχτας. Μετά από λίγο ξεκίνησα τα ναρκωτικά και να πίνω μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν το «πώς θα φτιαχτώ».
Παρ’ όλα αυτά είχα αναζητήσεις πνευματικές. Αναρωτιόμουν συχνά γιατί γεννήθηκα και ποιος ήταν ο σκοπός μου. Ενώ είχα εμπειρία με το Θεό, δεν ήξερα πώς να Τον πλησιάσω. Δεν είχα κάποιον να με οδηγήσει σωστά. Νόμιζα ότι ο Θεός ενεργούσε και ασχολιόταν με τους ανθρώπους σε ορισμένες στιγμές της ζωής τους. Κανείς δε μου είχε πει ότι αγωνίζεται για τη σωτηρία μας και ότι πέθανε για τις αμαρτίες μας.
Κάποια μέρα το χειμώνα του 1997 ανέβηκα στην Αθήνα και τότε γνώρισα την τωρινή μου γυναίκα. Αποφάσισα να μετακομίσω στην Αθήνα και συζήσω μαζί της. Μια μέρα μου λέει ότι θα ερχόταν σπίτι η μητέρα της να με γνωρίσει, η οποία είχε γνωρίσει την Εκκλησία του Χριστού και ακολουθούσε το Λόγο Του. Πράγματι εκείνη άρχισε να μου μιλάει για τον Κύριο, για την αγάπη Του και τη θυσία Του στο σταυρό του Γολγοθά. Τότε ένιωσα την παρουσία του Θεού και θυμήθηκα την επίσκεψή του στο νοσοκομείο. Μου άρεσαν όσα έλεγε η πεθερά μου. Πρώτη φορά μου μιλούσαν από την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο του Χριστού και ένιωθα πως τα λόγια ήταν καθαρά και αληθινά.

Μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να φύγουμε από την Αθήνα και να μείνουμε στο χωριό μου, στην Πάτρα. Εκεί βέβαια τα πράγματα δεν είχαν αλλάξει, ίδια κατάσταση με τα ναρκωτικά.
Ο Θεός είχε βάλει στην καρδιά της πεθεράς μου να έρχεται κάθε Σαββατοκύριακο να μας βλέπει και να μας μιλάει για το Λόγο Του. Μέρα με τη μέρα ο σπόρος του Κυρίου αύξανε μέσα στην καρδιά μας.
Ένα μεσημέρι είχα ξαπλώσει και σκεφτόμουν όλα αυτά που είχα ακούσει για τον Κύριο, αλλά πιο πολύ για το Πνεύμα το Άγιο που έμαθα ότι ο Θεός το δίνει και σήμερα όπως και τότε στους μαθητές Του.
Τότε με απλότητα είπα, «Κύριε, αν είναι αλήθεια αυτό, θέλω κι εγώ να μου το δώσεις». Αμέσως μια δύναμη με πλημμύρισε και μια φωνή άκουσα να μου λέει, «μίλα». Δε μπόρεσα να κρατηθώ και ανοίγοντας το στόμα μου άρχισα να μιλάω ξένες γλώσσες.
Από εκείνη τη μέρα αρχίσαμε πιο σοβαρά να ενδιαφερόμαστε για το θέλημα του Θεού, για την αλήθεια και τότε η αλήθεια μας ελευθέρωσε, καθώς λέει στο Λόγο Του.
Μας αναγέννησε και τους δύο ταυτόχρονα, μας ελευθέρωσε από όλα μας τα πάθη. Μας οδήγησε στην αληθινή Του εκκλησία, διότι εκεί μιλάει και ενεργεί το Πνεύμα Του το Άγιο. Μετά από λίγες μέρες βαπτιστήκαμε στο νερό κατά το θέλημά Του, παντρευτήκαμε στην εκκλησία Του και εκείνος ευλόγησε το γάμο μας χαρίζοντάς μας δύο παιδάκια.
Τον ευχαριστώ για την ελευθερία που μου χάρισε αλλά και την αιώνια ζωή. Αμήν.
«Τα πρόβατα τα εμά ακούουσι τη φωνή μου και με ακολουθούσι».

http://www.christianity.gr/?module=article&art_id=1199

Admin
Admin

Αριθμός μηνυμάτων : 28
Ημερομηνία εγγραφής : 24/10/2010

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://born-again.forumcongo.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης